Konfitury – przetwory

Konfitura pochodząca z XIV wieku mogła być tylko przysmakiem najbogatszych ludzi, ponieważ w tamtych czasach ciężko dostępny i bardzo drogi był cukier z trzciny cukrowej, który jest głównym produktem do wyrobu konfitury a ich cenę zwiększało drewniane pudełko naciągnięte z zewnątrz skórą, w którym była trzymana. W dzisiejszych czasach konfitura jest już bardziej dostępna dla większości ludzkości i jest wyrabiana z wielu innych owoców niecytrusowych w przeciwieństwie do marmolady, która jest wyrabiana tylko z owoców cytrusowych. Konfitury wyrabia się z porzeczek ale do wyrobu bierzemy tylko świeże owoce, później je gotujemy, ale żeby zachować ich aromat i świetlisty kolor to gotujemy tylko w syropie z cukru. Konfitury można też gotować z innych owoców(maliny, truskawki, poziomki, wiśnie) ale te najmniej nam znane to konfitury z kwiatów mleczy i z borówek. W trakcie gotowania w tym syropie z cukru to owoce przesączają się cukrem a następnie zostają zawieszone w słodkim syropie i tak najczęściej przygotowuje się wiśnie.

Liść laurowy

Liście laurowe rosną na wiecznie zielonych drzewach laurowych i zawiera olejki eteryczne, garbniki i związki goryczkowe. Uprawiamy je na wybrzeżach Morza Czarnego i w krajach Morza Śródziemnego. Ma zastosowanie w kuchni jako przyprawa do wielu potraw mięsnych( dziczyzny i wołowiny), flaków a także wielu zup( kapuśniak, żur, ziemniaczana, fasolowa i grochowa), jako dodatek, który jest niezastąpiony do marynatów rybnych, mięsnych, warzywnych i grzybów oraz do sosów, gulaszu, galaret oraz potraw z raków i krabów, które wzbogaca smakowo. Gdy chcemy dodać liść laurowy do potrawy do najlepiej dodać go na początku gotowania ale zanim podamy gotowe danie usuwamy liście laurowe z jedzenia aby nasze danie na nabrało gorzkiego smaku. liść laurowy ma zastosowanie nie tylko w kuchni ale również w medycynie oraz możemy go użyć jako środek na szkodniki, w szafie odstrasza karaluchy a w pojemniku na mąkę czy ryż będą odstraszać wołki zbożowe. W medycynie stosujemy je przy schorzeniach reumatycznych i wysypki do sporządzania maści.

Cukierki i słodycze

W dawnych czasach do produkcji słodyczy używano miodu a później dopiero cukier kiedy już na szeroką skalę dotarł do Chin i Indii. Obtaczane w miodzie owoce, kwiaty, nasiona, orzechy i łodygi roślin duża część słodkości stanowiły w starożytnej Grecji i Rzymie. Pierwsze cukierki i drażetki, których hipotez dokonał Julius Dragatus wynaleziono prawdopodobnie w starożytnym Rzymie. Na średniowiecznych stołach słodycze zagościły tylko u ludzi bogatszych dopiero później stały się dostępną przyjemnością wszystkich. Częstym przedmiotem podarków od czasów rzymskich były już cukierki. Paryż, Metz, Verdun i Tuluz te francuskie miasta słynęły z produkcji drażetek a rdzennie francuskim wyrobem są cukierki Bonbon, które na początku były mieszanką imbiru, migdałów, goździków, nasion szyszki sosnowej, ziaren anyżu i jałowca, które w roztopionym cukrze obtaczano i wielokrotnie gotowano w rondlu potrząsając aż do uzyskania karmelu. Teraz w dzisiejszych czasach dalsze drogi rozwoju słodyczy są już bardzo różnorodne.

Ziele angielskie

Owocem korzennika lekarskiego jest właśnie ziele angielskie a korzennik lekarski to roślina tropikalna pochodząca głównie z Jamajki. Jest to drzewo dorastające do 9 m wysokości i jest wiecznie zielone. Dopiero około 6 – 7 letnie okazy rozpoczynają owocowanie i kontynuują do osiągnięcia wieku około stu lat. Owoce zbiera się kiedy są jeszcze zielone ale już dojrzałe bo gdy zerwiemy później to te owoce tracą swój aromat. Ziele angielskie stosujemy jako przyprawę tylko musi być stosowana w ilości umiarkowanej wystarczy kilka całych lub zmielonych ziarenek aby nadać potrawą przyjemny aromat. Ziele angielskie występuje także w postaci sproszkowanej i używa się go do puddingu śliwkowego, wypieków i kiełbas bo jest wspaniałym dodatkiem. Ziele angielskie posiada podobny smak i aromat do innych przypraw (pieprzu, goździków, cynamonu i gałki muszkatołowej). Ziele angielskie ma zastosowanie w medycynie gdyż herbata powstała z korzennika lekarskiego łagodzi zaburzenia żołądkowe oraz leczy stany biegunkowe.

Przyprawa Tymianek

Tymianek jest krzewiną, która osiąga wysokość 30 cm i pochodzi z obszarów basenu Morza Śródziemnego. Ziele tymianku ma dużą zawartość olejków eterycznych i dlatego używany jest jako roślina przyprawowa i lecznicza. Roślina ta kwitnie między majem a październikiem i ma wtedy piękne różowe lub fioletowe kwiaty. Duża ilość olejków eterycznych wpływa na silnie aromatyczny zapach i gorzkawy smak. Tymianek jako przyprawa ma ogromne zastosowanie, w kuchni stosujemy go do tłustych mięs, kiełbas, pasztetów, dziczyzny, królika, cielęciny, pieczonej kaczki, wołowiny oraz ryb. Do potraw wykorzystujemy tylko świeże i suszone części tymianku. W medycynie stosujemy tą przyprawę jako skład środków wykrztuśnych a olejek z tej przyprawy ma działanie grzybo i bakteriobójcze dzięki temu że zawiera tymol a tymol ma duże zastosowanie w stomatologii. Przedawkowanie przyprawy a nawet olejku tymiankowego wywołuje u ludzkości nudności, osłabienie oddechu i ból głowy. Ma także znaczenie w przemyśle kosmetycznym i parafarmaceutyków.

Przyprawa szałwia

Szałwia jest mocno rozgałęzionym krzewem osiągającym wysokość do 50 cm i pochodzącym z rejonu Morza Śródziemnego, zawiera olejek złożony z (tujon, cyneol, kamforę i pinen). Najkorzystniejszy czas na zbiór szałwii przypada do sierpnia a stosując go w kuchni do potraw zaleca się ją stosować z umiarem bo jej gorzkawy smak może zepsuć smak potrawy a przedawkowanie bądź używanie jej przez dłuższy czas wywołuje działania uboczne i powoduje kurcze padaczkowe. Szałwia ma zastosowanie w przemyśle medycznym stosuje się go jako środek odkażający , ściągający, przeciwzapalnym i przeciwpotnym a także jako środek przeciwdziałający wzdęciom, nadmiernej fermentacji, przeciw biegunce i kolce jelitowej. Szałwia ma właściwości bakteriobójcze przy ropnym zapaleniu dziąseł, pleśniawce i przy anginie. Z szałwii przygotowujemy napar, który wykorzystujemy później do okładów na ciężko gojące się rany i owrzodzenia żylakowate nóg a także możemy dolać sobie ten napar do kąpieli gdy mamy problemy reumatyczne i inne schorzenia.

Przyprawa Pieprz

Pieprz to przyprawa, której owoce pochodzą z poludniowo-zachodnich Indii a dokładniej z wybrzeża Malabarskiego. Najbardziej znane nam są ziarna pieprzu czarnego, które są niedojrzałymi owocami typu pestkowca. Drugim pieprzem po pieprzu czarnym jest pieprz biały i zielony(biały powstaje przez moczenie mięsistej owocni jagód pieprzu czarnego a zielony są niedojrzałymi owocami pieprzu czarnego, które są przechowywane w zalewie octowej). Pieprz czarny to pnącze o ciemnozielonych liściach i białych kwiatach, które zbierają się w kłosowate kwiatostany i pnącze to dorasta nawet do 15 m długości. Owoce wraz z okresem dojrzewania zmieniają barwę od zielonych przez czerwone kończąc na czarnym, który już jest owocem dojrzałym. Pieprz jak wiemy ma ostry smak, który pochodzi od piperyny zawartej głównie z wierzchniej warstwie owocu i zawiera błonnik, wapń, białko, tłuszcz. Pieprz można dodawać do większości potraw ,co sprzyja trawieniu i działa moczopędnie, dlatego też nazywamy go przyprawą uniwersalną .